Ik vind het altijd leuk om bijvoorbeeld bij de V&D tussen de kookboeken te snuffelen. Soms zie ik tijdens het doorbladeren van een boek een recept staan wat me heel lekker lijkt. Ik lees het dan een aantal keren door en doe mijn best om het te onthouden. Het onderstaande recept komt uit het boek van Amber Albarda, 'Eet jezelf mooi, slank en gelukkig'. Een boek dat ik zelf niet hoef te hebben, maar waar wel wat goede tips en wat lekkere recepten in staan.
Zo las ik bijvoorbeeld dat als je tijdens het koken van peulvruchten wat kombu (gedroogd zeewier) toevoegt de peulvruchten eerder gaar en lichter verteerbaar zijn. Ik heb inmiddels een pakje kombu gekocht en daar staat dit inderdaad ook op vermeld. Van bonenkruid wist ik het wel, maar kombu was wat dat betreft nieuw voor mij.
Het onderstaande recept heb ik zelf nog niet gemaakt, het staat eigenlijk voor vandaag op het programma. Ik heb nog een knolselderij liggen die al wat zacht begint te worden, dus hoog tijd om er iets (hopelijk) lekkers van te maken.
Ingrediënten:
knolselderij
2 eetlepels olijfolie
2 eetlepels komijnpoeder
2 eetlepels agavesiroop
1 eetlepel zeezout
4 tenen knoflook
Snij de knolselderij in plakken, schil deze en snij er frieten van.
Meng in een kom de olijfolie, komijnpoeder, agavesiroop, zeezout en de uitgeperste teentjes knoflook. Bekleed een bakplaat met bakpapier. Haal de frieten door het mengsel en spreid ze uit op de bakplaat. Zet ze vervolgens in de oven op 180 graden en laat ze roosteren. In de gaten houden wanneer ze gaar zijn.
Ben erg benieuwd hoe het zal smaken!
Extra toelichting:
Ik heb ze inmiddels gemaakt, maar het is geen succes geworden. Teveel zout, teveel olie, te weinig agavesiroop, de zure smaak van de knolselderij overheerst enorm. Ik vind ze echt niet lekker. Een tijdje terug heb ik ergens koolraapfriet uit de oven op, dat was wel lekker. Koolraap is neutraler van smaak.
Dus niet voor herhaling vatbaar, althans niet met knolselderij.
24 oktober 2010
Lekkere aubergine tapenade
Nog een lekker recept uit het boek van Peter Berley, 'Puur Vegetarisch'. Ik ben niet zo'n fan van aubergines, maar soms zit er toch een in mijn groentepakket. In plaats van de standaard auberginedip is dit een alternatief wat veel lekkerder is en er ook nog eens prachtig uitziet door de verschillende kleuren van de ingrediënten die erin verwerkt zitten.
Ik vermeld de hoeveelheden zoals ze in het boek genoemd worden. Ik vind één middelgrote aubergine echter meer dan genoeg en heb de rest daarop aangepast.
Ingrediënten:
2 aubergines (elk ongeveer een halve kilo)
grof zeezout
8 centiliter olijfolie (meet ik echt niet af)
150 gram fijn gesneden zoete ui, zoals vidalia (ik heb rode ui gebruikt, combineert mooi wat kleur betreft)
3 teentjes knoflook, fijn gehakt
1 el kappertjes (vind ik net iets te weinig, mag best wat meer)
een vierde theelepel rode-pepervlokken
100 gram zwarte olijven in olie, ontpit en fijngehakt (heb groene olijven gebruikt)
6 centiliter vers geperst citroensap
ong. 10 blaadjes basilicum, fijngehakt (ik heb de blaadjes gescheurd, dan blijven ze mooier)
vers gemalen zwarte peper
Snijd de steel van de aubergines en halveer ze in de lengte. Snijd het vruchtvlees kruiselings 1,5 cm diep in met de punt van een scherp mes. Wrijf 1 theelepel zout in de inkepingen en leg de helften weer op elkaar.
In het recept wordt de aubergine vervolgens ingepakt in aluminiumfolie. Aluminiumfolie is niet milieuvriendelijk en het kan reageren met zuren uit het voedsel. Ik gebruik daarom altijd gewoon bakpapier. Ik heb de aubergine in bakpapier gerold en de uiteinden rondgedraaid, zoals bij een toffee.
Leg de pakketjes daarna in de oven op 180 graden en laat ze afhankelijk van de grootte van de aubergines net zo lang liggen totdat ze zacht aanvoelen. Haal ze vervolgens uit het bakpapier en leg ze op een bord om af te koelen.
Verwarm in een pan de olie, doe de ui in de pan en laat vijf minuten fruiten. Voeg vervolgens de knoflook, kappertjes en rode-pepervlokken toe en laat nog vijf minuten stoven. Roer het mengsel af en toe even door om aanbranden te voorkomen.
Doe het mengsel uit de pan in een kom en laat iets afkoelen alvorens er de olijven en het citroensap aan toe te voegen.
Schraap het vruchtvlees uit de inmiddels afgekoelde aubergines en gooi de schil weg. Hak het vruchtvlees fijn en voeg het toe aan het uimengsel.
Voeg als laatste de gescheurde blaadjes basilicum, peper en zout toe.
Dien warm of koud op.
Ik heb tegelijkertijd met de aurbergine ook wel eens een paprika die er nog lag meegeroosterd en er doorheen gedaan. Ook lekker en nog kleurrijker.
Ik vind deze dip er erg 'professioneel' en hip uitzien en bij uitstek geschikt om te serveren als je bijvoorbeeld gasten hebt.
Ik vermeld de hoeveelheden zoals ze in het boek genoemd worden. Ik vind één middelgrote aubergine echter meer dan genoeg en heb de rest daarop aangepast.
Ingrediënten:
2 aubergines (elk ongeveer een halve kilo)
grof zeezout
8 centiliter olijfolie (meet ik echt niet af)
150 gram fijn gesneden zoete ui, zoals vidalia (ik heb rode ui gebruikt, combineert mooi wat kleur betreft)
3 teentjes knoflook, fijn gehakt
1 el kappertjes (vind ik net iets te weinig, mag best wat meer)
een vierde theelepel rode-pepervlokken
100 gram zwarte olijven in olie, ontpit en fijngehakt (heb groene olijven gebruikt)
6 centiliter vers geperst citroensap
ong. 10 blaadjes basilicum, fijngehakt (ik heb de blaadjes gescheurd, dan blijven ze mooier)
vers gemalen zwarte peper
Snijd de steel van de aubergines en halveer ze in de lengte. Snijd het vruchtvlees kruiselings 1,5 cm diep in met de punt van een scherp mes. Wrijf 1 theelepel zout in de inkepingen en leg de helften weer op elkaar.
In het recept wordt de aubergine vervolgens ingepakt in aluminiumfolie. Aluminiumfolie is niet milieuvriendelijk en het kan reageren met zuren uit het voedsel. Ik gebruik daarom altijd gewoon bakpapier. Ik heb de aubergine in bakpapier gerold en de uiteinden rondgedraaid, zoals bij een toffee.
Leg de pakketjes daarna in de oven op 180 graden en laat ze afhankelijk van de grootte van de aubergines net zo lang liggen totdat ze zacht aanvoelen. Haal ze vervolgens uit het bakpapier en leg ze op een bord om af te koelen.
Verwarm in een pan de olie, doe de ui in de pan en laat vijf minuten fruiten. Voeg vervolgens de knoflook, kappertjes en rode-pepervlokken toe en laat nog vijf minuten stoven. Roer het mengsel af en toe even door om aanbranden te voorkomen.
Doe het mengsel uit de pan in een kom en laat iets afkoelen alvorens er de olijven en het citroensap aan toe te voegen.
Schraap het vruchtvlees uit de inmiddels afgekoelde aubergines en gooi de schil weg. Hak het vruchtvlees fijn en voeg het toe aan het uimengsel.
Voeg als laatste de gescheurde blaadjes basilicum, peper en zout toe.
Dien warm of koud op.
Ik heb tegelijkertijd met de aurbergine ook wel eens een paprika die er nog lag meegeroosterd en er doorheen gedaan. Ook lekker en nog kleurrijker.
Ik vind deze dip er erg 'professioneel' en hip uitzien en bij uitstek geschikt om te serveren als je bijvoorbeeld gasten hebt.
Romige soep van pompoen en kastanje
Het recept voor deze soep komt uit het boek 'Puur Vegetarisch' van Peter Berley. Het boek staat vol met inderdaad zeer pure, plantaardige recepten. Er wordt slechts een enkele keer gebruik gemaakt van zuivel. Het boek is niet meer verkrijgbaar, maar gelukkig kon ik het lenen bij de bibliotheek.
Dit recept trok mijn aandacht, omdat ik eigenlijk nog nooit eerder tamme kastanjes gegeten had en erg benieuwd was naar de smaak. Pompoen is wel een goed bekende en een van mijn favoriete herfstgroenten met zijn mooie, oranje kleur.
Nadat ik echter een kastanje geproefd had en merkte dat deze erg zoet was, was ik aanvankelijk bang dat de soep te zoet zou worden. De balsamicoazijn vormde echter een goed tegenwicht.
Ik vond deze soep vooral erg leuk om te maken, ik kreeg er een echt herfstgevoel van door al die mooie kleuren en het pellen van de kastanjes.
De onderstaande hoeveelheden zijn goed voor zo'n vier flinke kommen soep. Ik volg nooit exact de genoemde hoeveelheden op, maar doe het een beetje naar eigen inzicht en gevoel.
Ingrediënten:
halve kilo verse kastanjes (zelf rapen of kopen in natuurvoedingszaak)
3 eetlepels lichte sesamolie of olijfolie
150 gr. gesnipperde ui
450 gr. geschilde pompoen in stukjes gesneden
4 teentjes knoflook
een snufje rode-pepervlokken
1 kaneelstokje
1 groot takje verse rozemarijn
1 laurierblad
1,5 liter water
halve theelepel balsamicoazijn
grof zeezout
vers gemalen zwarte peper
De kastanjes aan de bovenkant kruiselings insnijden met een scherp mesje en ze vervolgens een minuut of tien koken in water. Even kijken of de schil al los te krijgen is, anders nog even laten koken. Laat ze vervolgens een beetje afkoelen en pel ze. Naast de harde bruine schil zit er nog een zacht, bruin schilletje om het vruchtvlees. Ik vind het lekkerder als dit ook verwijderd is.
Verwarm dan de olie in een soeppan. Doe er de ui bij en laat tien minuten bakken tot de ui lichtbruin kleurt. Voeg de pompoen, knoflook, en rode-pepervlokken toe. Draai het vuur half hoog en laat vijf minuten bakken. Blijf regelmatig roeren. Volgens het recept moeten de kastanjes er ook al bij, maar ik heb ze pas op het einde van het kookproces aan de soep toegevoegd, omdat ze na de eerste kookbeurt al vrij gaar waren.
Maar een bouquet garni door de kaneel, rozemarijn en het laurierblad bijeen te binden met keukengaren of te verpakken in een kaasdoek. Ik heb alles er gewoon los in gedaan en na afloop eruit gevist.
Giet het water in de pan, voeg het kruidentuiltje toe en breng alles aan de kook. Draai het vuur laag en laat koken totdat de pompoen zacht genoeg is om te pureren. Voeg een paar minuten voor het einde de kastanjes toe en laat ze nog even meekoken. Verwijder als alles gaar is het bouquet garni en voeg de azijn toe.
Pureer de soep met de staafmixer en breng op smaak met zout en peper. Ik voeg meestal tijden het koken al een vegetarisch bouillonblokje toe. Peper gebruik ik eigenlijk nooit.
Het resultaat een lekkere, verwarmende herfstsoep!
Dit recept trok mijn aandacht, omdat ik eigenlijk nog nooit eerder tamme kastanjes gegeten had en erg benieuwd was naar de smaak. Pompoen is wel een goed bekende en een van mijn favoriete herfstgroenten met zijn mooie, oranje kleur.
Nadat ik echter een kastanje geproefd had en merkte dat deze erg zoet was, was ik aanvankelijk bang dat de soep te zoet zou worden. De balsamicoazijn vormde echter een goed tegenwicht.
Ik vond deze soep vooral erg leuk om te maken, ik kreeg er een echt herfstgevoel van door al die mooie kleuren en het pellen van de kastanjes.
De onderstaande hoeveelheden zijn goed voor zo'n vier flinke kommen soep. Ik volg nooit exact de genoemde hoeveelheden op, maar doe het een beetje naar eigen inzicht en gevoel.
Ingrediënten:
halve kilo verse kastanjes (zelf rapen of kopen in natuurvoedingszaak)
3 eetlepels lichte sesamolie of olijfolie
150 gr. gesnipperde ui
450 gr. geschilde pompoen in stukjes gesneden
4 teentjes knoflook
een snufje rode-pepervlokken
1 kaneelstokje
1 groot takje verse rozemarijn
1 laurierblad
1,5 liter water
halve theelepel balsamicoazijn
grof zeezout
vers gemalen zwarte peper
De kastanjes aan de bovenkant kruiselings insnijden met een scherp mesje en ze vervolgens een minuut of tien koken in water. Even kijken of de schil al los te krijgen is, anders nog even laten koken. Laat ze vervolgens een beetje afkoelen en pel ze. Naast de harde bruine schil zit er nog een zacht, bruin schilletje om het vruchtvlees. Ik vind het lekkerder als dit ook verwijderd is.
Verwarm dan de olie in een soeppan. Doe er de ui bij en laat tien minuten bakken tot de ui lichtbruin kleurt. Voeg de pompoen, knoflook, en rode-pepervlokken toe. Draai het vuur half hoog en laat vijf minuten bakken. Blijf regelmatig roeren. Volgens het recept moeten de kastanjes er ook al bij, maar ik heb ze pas op het einde van het kookproces aan de soep toegevoegd, omdat ze na de eerste kookbeurt al vrij gaar waren.
Maar een bouquet garni door de kaneel, rozemarijn en het laurierblad bijeen te binden met keukengaren of te verpakken in een kaasdoek. Ik heb alles er gewoon los in gedaan en na afloop eruit gevist.
Giet het water in de pan, voeg het kruidentuiltje toe en breng alles aan de kook. Draai het vuur laag en laat koken totdat de pompoen zacht genoeg is om te pureren. Voeg een paar minuten voor het einde de kastanjes toe en laat ze nog even meekoken. Verwijder als alles gaar is het bouquet garni en voeg de azijn toe.
Pureer de soep met de staafmixer en breng op smaak met zout en peper. Ik voeg meestal tijden het koken al een vegetarisch bouillonblokje toe. Peper gebruik ik eigenlijk nooit.
Het resultaat een lekkere, verwarmende herfstsoep!
23 oktober 2010
Groenteburgers
De groenteburgers en vleesvervangers in de winkel bevatten vaak tarwe, kippe-eiwit en gist. Er zitten wel hele lekkere tussen en om die smaak te evenaren is lastig. Toch kun je zelf ook lekkere groenteburgertjes maken. Mijn variant van vandaag vind ik erg geslaagd en ik noteer snel even het receptje voordat ik het weer vergeet.
Ingredïenten (6 grote burgers):
half overgebleven zoete bataat
1 waspeen
1 ui
kleine stengel prei
2 teentjes knoflook
drie kwart potje kikkerertwen
handje zongedroogde tomaatjes op olie of tomatenpuree
paprikapoeder zoet
kerriepoeder
kruidenzout
De zoete bataat en de waspeen heb ik in kleine blokjes gesneden en in een heel klein bodempje water zacht gesmoord.
De ui heb ik fijn gesnipperd.
De prei heb ik in de lengte ingesneden, vervolgens een kwart slag gedraaid nog eens in de lengte ingesneden en vervolgens in de breedte in stukjes gesneden.
Tot slot heb ik de tomaatjes fijn gesneden en de teentjes knoflook uitgeperst.
De gesmoorde stukjes bataat en wortel heb ik samen met de rauwe stukjes ui en prei, kikkerertwen, stukjes tomaat en teentjes knoflook in een schaal gedaan. Ik heb vervolgens specerijen en zout naar smaak toegevoegd. Daarna ben ik met de staafmixer door het mengel gegaan. Net zo lang totdat een deel van het mengsel volledig gepureerd was en een ander deel nog uit kleine herkenbare stukjes bestond. Van dit mengels heb ik ballen gedraaid en die op bakpapier gelegd en met de hand wat plat gedrukt. Daarna heb ik de burgers afgebakken in een oven van 180 graden. Ze zijn klaar als ze aan de bovenkant wat beginnen te verkleuren en er een licht krokant korstje begint te verschijnen.
Het is een hele simpele versie, maar wel erg lekker wat smaak en structuur betreft. Ik heb er nog wat rijst in een simpel zelf gemaakt tomatensausje en veldsla bij gegeten.
Binnenkort ga ik een wat grotere hoeveelheid maken die ik in de vriezer kan stoppen.
Ingredïenten (6 grote burgers):
half overgebleven zoete bataat
1 waspeen
1 ui
kleine stengel prei
2 teentjes knoflook
drie kwart potje kikkerertwen
handje zongedroogde tomaatjes op olie of tomatenpuree
paprikapoeder zoet
kerriepoeder
kruidenzout
De zoete bataat en de waspeen heb ik in kleine blokjes gesneden en in een heel klein bodempje water zacht gesmoord.
De ui heb ik fijn gesnipperd.
De prei heb ik in de lengte ingesneden, vervolgens een kwart slag gedraaid nog eens in de lengte ingesneden en vervolgens in de breedte in stukjes gesneden.
Tot slot heb ik de tomaatjes fijn gesneden en de teentjes knoflook uitgeperst.
De gesmoorde stukjes bataat en wortel heb ik samen met de rauwe stukjes ui en prei, kikkerertwen, stukjes tomaat en teentjes knoflook in een schaal gedaan. Ik heb vervolgens specerijen en zout naar smaak toegevoegd. Daarna ben ik met de staafmixer door het mengel gegaan. Net zo lang totdat een deel van het mengsel volledig gepureerd was en een ander deel nog uit kleine herkenbare stukjes bestond. Van dit mengels heb ik ballen gedraaid en die op bakpapier gelegd en met de hand wat plat gedrukt. Daarna heb ik de burgers afgebakken in een oven van 180 graden. Ze zijn klaar als ze aan de bovenkant wat beginnen te verkleuren en er een licht krokant korstje begint te verschijnen.
Het is een hele simpele versie, maar wel erg lekker wat smaak en structuur betreft. Ik heb er nog wat rijst in een simpel zelf gemaakt tomatensausje en veldsla bij gegeten.
Binnenkort ga ik een wat grotere hoeveelheid maken die ik in de vriezer kan stoppen.
16 oktober 2010
Vorderingen tot nu toe
Er zijn inmiddels ongeveer twee weken verlopen sinds ik gestart ben met mijn food challenge. Hoe gaat het tot nu toe? Met het veganistische aspect heb ik niet veel moeite. De beperkingen die ik heb vanwege het candida dieet vind ik soms wat lastiger. Maar al met al is het best vol te houden. Ik ben echter nog niet helemaal tevreden over hoe het tot nu toe gaat. Uiteraard ben ik de afgelopen weken de valkuilen tegengekomen waardoor het nog niet helemaal gaat zoals ik het voor ogen heb.
Meteen in de eerste week kwam ik geheel onverwacht, onvoorzien en onbedoeld in conflict met iemand. Ik was net lekker bezig en dat was eigenlijk het laatste waar ik op zat te wachten. Normaal gesproken zou dit waarschijnlijk aanleiding zijn geweest tot een tijdelijke onderbreking van mijn voornemens om de spanning die zoiets met zich meebrengt weg te snoepen. Ik was me hier echter wel van bewust en zag het meer als een test. Ik was er eerlijk gezegd wel door uit balans gebracht en hoewel ik niet ben gaan snoepen was het ritme meteen wel wat verstoord. Uiteindelijk heb ik het proberen te zien als een situatie waarvan ik weer iets geleerd heb over mezelf en het vervolgens weer zo goed mogelijk losgelaten. Zoiets slurpt energie, maar inmiddels ligt het gelukkig weer achter me.
Als je gemotiveerd een uitdaging aangaat komen er altijd dagen dat die motivatie afzwakt en je geneigd bent terug te vallen in het oude patroon. Ook dit ben ik tegengekomen. De motivatie van het begin niet meer voelen en de redenen waarom ik dit wil doen een beetje 'vergeten'.
Het emotionele aspect van het eten steekt ook geregeld de kop op. Een sterke behoefte om gewoon even lekker ongeremd iets te eten om spanningen te ontladen of bepaalde gevoelens te verdoezelen. Ik moet mezelf op al deze momenten echt een beetje coachen en steeds weer voor mezelf helder krijgen waar ik naar toe wil.
Desondanks komt het best nog wel eens voor dat ik de boel een beetje saboteer. Mijn enige echte snoepzonde is een zakje 'droptoffees' van de Natuurwinkel geweest. Die zijn zo lekker... Daarnaast heb ik af en toe nog een banaan bij mijn ontbijt gehad.
Beginnen met piekeren is ook valkuil. Als ik daar eenmaal mee begin...
Het gaat echt om bewustwording, mezelf waarnemen, wat doe ik en waarom en wat wil ik echt. Best vermoeiend soms, maar uiteindelijk wel de moeite waard.
Ik krijg het nog niet altijd voor elkaar om de hoeveelheid groente te eten die ik graag wil en elke dag groentesap te maken. Ik moet nog wat meer ritme en structuur aanbrengen in mijn dagen. Deze manier van eten vergt als ik het goed wil doen best wat tijd. Discipline en prioriteiten stellen zijn de aandachtspunten voor de komende tijd.
Naast het eten wil ik ook mijn uitgaven aan boodschappen verlagen. Dit gaat langzaam aan steeds beter. Voor deze maand heb ik mezelf een budget gegeven van 150 euro. Hier moet alles van betaald worden, dus ook eventuele verzorgingsprodukten Dat is niet veel, zeker niet als het om biologische boodschappen gaat. Toch heb ik goede moed dat ik een aardig eind kom.
Ik heb besloten om van produkten die in de aanbieding zijn en die ik altijd gebruik niets of niets extra te kopen als ik het op dat moment nog niet nodig heb. Extra inslaan is pas gunstig als ik hier zodanige financiële ruimte voor heb dat het niet ten koste gaat van het gewone boodschappenbudget. Ik moet een apart buffertje voor aanbiedingen opbouwen. Door straks wel van de aanbiedingen gebruik te kunnen maken hoef ik voor veel produkten bijna nooit het volle pond te betalen. Bij de Natuurwinkel zijn veel produkten met een vaste regelmaat in de aanbeiding. Tot op heden kocht ik dan steeds zoveel dat ik vooruit kon tot de volgende aanbieding. Dat levert normaal gesproken een behoorlijke besparing op.
Verder word ik steeds selectiever in wat ik koop en let ik beter op dat ik niet teveel koop. Het is echt een proces. Hoe rustiger ik ben en hoe meer ik de tijd voor alles neem, hoe beter ik mijn voornemens in de praktijk breng. Als de dag hectisch en onregelmatig verloopt ben ik veel minder bewust en efficïent met alles bezig.
Er valt nog zoveel over te schrijven, maar ik moet nu even verder met huishoudelijke klusjes. Ik ben van plan hier ook wat recepten te posten van wat ik zoal gegeten heb. Handig voor mezelf om nog eens terug te kunnen kijken.
Meteen in de eerste week kwam ik geheel onverwacht, onvoorzien en onbedoeld in conflict met iemand. Ik was net lekker bezig en dat was eigenlijk het laatste waar ik op zat te wachten. Normaal gesproken zou dit waarschijnlijk aanleiding zijn geweest tot een tijdelijke onderbreking van mijn voornemens om de spanning die zoiets met zich meebrengt weg te snoepen. Ik was me hier echter wel van bewust en zag het meer als een test. Ik was er eerlijk gezegd wel door uit balans gebracht en hoewel ik niet ben gaan snoepen was het ritme meteen wel wat verstoord. Uiteindelijk heb ik het proberen te zien als een situatie waarvan ik weer iets geleerd heb over mezelf en het vervolgens weer zo goed mogelijk losgelaten. Zoiets slurpt energie, maar inmiddels ligt het gelukkig weer achter me.
Als je gemotiveerd een uitdaging aangaat komen er altijd dagen dat die motivatie afzwakt en je geneigd bent terug te vallen in het oude patroon. Ook dit ben ik tegengekomen. De motivatie van het begin niet meer voelen en de redenen waarom ik dit wil doen een beetje 'vergeten'.
Het emotionele aspect van het eten steekt ook geregeld de kop op. Een sterke behoefte om gewoon even lekker ongeremd iets te eten om spanningen te ontladen of bepaalde gevoelens te verdoezelen. Ik moet mezelf op al deze momenten echt een beetje coachen en steeds weer voor mezelf helder krijgen waar ik naar toe wil.
Desondanks komt het best nog wel eens voor dat ik de boel een beetje saboteer. Mijn enige echte snoepzonde is een zakje 'droptoffees' van de Natuurwinkel geweest. Die zijn zo lekker... Daarnaast heb ik af en toe nog een banaan bij mijn ontbijt gehad.
Beginnen met piekeren is ook valkuil. Als ik daar eenmaal mee begin...
Het gaat echt om bewustwording, mezelf waarnemen, wat doe ik en waarom en wat wil ik echt. Best vermoeiend soms, maar uiteindelijk wel de moeite waard.
Ik krijg het nog niet altijd voor elkaar om de hoeveelheid groente te eten die ik graag wil en elke dag groentesap te maken. Ik moet nog wat meer ritme en structuur aanbrengen in mijn dagen. Deze manier van eten vergt als ik het goed wil doen best wat tijd. Discipline en prioriteiten stellen zijn de aandachtspunten voor de komende tijd.
Naast het eten wil ik ook mijn uitgaven aan boodschappen verlagen. Dit gaat langzaam aan steeds beter. Voor deze maand heb ik mezelf een budget gegeven van 150 euro. Hier moet alles van betaald worden, dus ook eventuele verzorgingsprodukten Dat is niet veel, zeker niet als het om biologische boodschappen gaat. Toch heb ik goede moed dat ik een aardig eind kom.
Ik heb besloten om van produkten die in de aanbieding zijn en die ik altijd gebruik niets of niets extra te kopen als ik het op dat moment nog niet nodig heb. Extra inslaan is pas gunstig als ik hier zodanige financiële ruimte voor heb dat het niet ten koste gaat van het gewone boodschappenbudget. Ik moet een apart buffertje voor aanbiedingen opbouwen. Door straks wel van de aanbiedingen gebruik te kunnen maken hoef ik voor veel produkten bijna nooit het volle pond te betalen. Bij de Natuurwinkel zijn veel produkten met een vaste regelmaat in de aanbeiding. Tot op heden kocht ik dan steeds zoveel dat ik vooruit kon tot de volgende aanbieding. Dat levert normaal gesproken een behoorlijke besparing op.
Verder word ik steeds selectiever in wat ik koop en let ik beter op dat ik niet teveel koop. Het is echt een proces. Hoe rustiger ik ben en hoe meer ik de tijd voor alles neem, hoe beter ik mijn voornemens in de praktijk breng. Als de dag hectisch en onregelmatig verloopt ben ik veel minder bewust en efficïent met alles bezig.
Er valt nog zoveel over te schrijven, maar ik moet nu even verder met huishoudelijke klusjes. Ik ben van plan hier ook wat recepten te posten van wat ik zoal gegeten heb. Handig voor mezelf om nog eens terug te kunnen kijken.
4 oktober 2010
Food challenge
De komende vier weken ben ik van plan om 100% veganistisch te eten. De afgelopen tijd heb ik dat grotendeels ook wel gedaan, maar ik ben nog niet tevreden over de hoeveelheid groente die ik binnen krijg. Op zichzelf is veganistisch eten best te doen. Ik kan echter niet alles verdragen, zoals tarwe, gluten en noten.
Daarnaast wil ik deze vier weken tegelijkertijd het candida dieet volgen. Ook hierbij zijn een aantal voedingsmiddelen tijdelijk niet toegestaan, zoals bijvoorbeeld zoet fruit, gefermenteerde produkten (azijn, mosterd e.d.), suiker en andere zoetmakers en gist. Wat er dan overblijft zijn hoofdzakelijk groente, zaden, granen en peulvruchten. Ook hier zijn lekkere maaltijden van te maken. Wat ik echter wel merk is dat ik op bepaalde momenten wat flauw wordt en echt zin krijg in iets hartigs. Ik heb nogal wat olijven gegeten, maar daar heb ik even niet zo'n zin meer in. Het valt me op dat als ik toegeef aan mijn hartige trek en wel iets eet van kaas of ei, het meteen zo zwaar voelt. Ik denk dat hoe meer je plantaardig eet, hoe minder je op termijn dierlijk voedsel kunt verdragen.
Voor mij zijn deze vier weken een echte uitdaging, omdat ik een emotie-eter bij uitstek ben. Gevoelens zijn bij mij sterk gekoppeld aan eten.
Ik kan niet zeggen dat ik er voor mezelf helemaal uit ben of het op zichzelf (etisch) 'verantwoord' is om vlees, vis, kaas, eieren e.d. te eten. In onze maatschappij zijn dieren verworden tot produktiemachines en worden ze ook als dusdanig behandeld. Dat vind ik onacceptabel en is voor mij de reden om steeds meer over te schakelen naar veganistische voeding. Tot voor kort at ik nog wel biologische geitenkaas en heel af en toe een klein stukje biologisch vlees en heb ik ook nog wel gezondigd met melkchocolade (mijn grote zwakte).
Ik las laatst echter een artikel over de dieronvriendelijke bijeffecten van de produktie van geitenkaas. De bokjes die geboren worden zijn overbodig, omdat in Nederland nauwelijks geitenvlees gegeten wordt. Ze worden daarom op transport gezet naar het buitenland onder niet al te gunstige omstandigheden. Dit geldt zowel voor de reguliere als de biologische geitenhouderij. Sinds ik dit gelezen geniet ik toch minder van mijn stukje geitenkaas. En zo valt er voorlopig steeds meer af.
Er zijn een aantal redenen dat ik deze uitdaging voor mezelf aan wil gaan.
In de eerste plaats voor mijn gezondheid. Mijn afweersysteem is nog niet sterk genoeg en ik wil mijn lichaam daarom een tijdje ontlasten en zuiveren. Ik wil ervaren wat het voor mijn lichaam doet om dit eetpatroon consequent vier weken vol te houden.
Verder wil ik mijn boodschappenbudget naar beneden brengen. Ik wil wat meer geld overhouden voor andere zaken die ik belangrijk vind, maar waarvoor ik nu geen financiële ruimte heb.
Tot slot wil ik de voldoening voelen van het behalen van dit doel. Voelen hoe het is om echt ergens voor te gaan. Ik ben vaak wat te halfslachtig bezig en daar wil ik verandering in brengen.
Ik heb al een lijstje gemaakt van de gerechten die ik allemaal kan maken: lasagne, groentetaarten, burgers, dipjes, pasta, pizza, soep, salade, sap, smoothies. Dat klinkt goed toch!
Daarnaast wil ik deze vier weken tegelijkertijd het candida dieet volgen. Ook hierbij zijn een aantal voedingsmiddelen tijdelijk niet toegestaan, zoals bijvoorbeeld zoet fruit, gefermenteerde produkten (azijn, mosterd e.d.), suiker en andere zoetmakers en gist. Wat er dan overblijft zijn hoofdzakelijk groente, zaden, granen en peulvruchten. Ook hier zijn lekkere maaltijden van te maken. Wat ik echter wel merk is dat ik op bepaalde momenten wat flauw wordt en echt zin krijg in iets hartigs. Ik heb nogal wat olijven gegeten, maar daar heb ik even niet zo'n zin meer in. Het valt me op dat als ik toegeef aan mijn hartige trek en wel iets eet van kaas of ei, het meteen zo zwaar voelt. Ik denk dat hoe meer je plantaardig eet, hoe minder je op termijn dierlijk voedsel kunt verdragen.
Voor mij zijn deze vier weken een echte uitdaging, omdat ik een emotie-eter bij uitstek ben. Gevoelens zijn bij mij sterk gekoppeld aan eten.
Ik kan niet zeggen dat ik er voor mezelf helemaal uit ben of het op zichzelf (etisch) 'verantwoord' is om vlees, vis, kaas, eieren e.d. te eten. In onze maatschappij zijn dieren verworden tot produktiemachines en worden ze ook als dusdanig behandeld. Dat vind ik onacceptabel en is voor mij de reden om steeds meer over te schakelen naar veganistische voeding. Tot voor kort at ik nog wel biologische geitenkaas en heel af en toe een klein stukje biologisch vlees en heb ik ook nog wel gezondigd met melkchocolade (mijn grote zwakte).
Ik las laatst echter een artikel over de dieronvriendelijke bijeffecten van de produktie van geitenkaas. De bokjes die geboren worden zijn overbodig, omdat in Nederland nauwelijks geitenvlees gegeten wordt. Ze worden daarom op transport gezet naar het buitenland onder niet al te gunstige omstandigheden. Dit geldt zowel voor de reguliere als de biologische geitenhouderij. Sinds ik dit gelezen geniet ik toch minder van mijn stukje geitenkaas. En zo valt er voorlopig steeds meer af.
Er zijn een aantal redenen dat ik deze uitdaging voor mezelf aan wil gaan.
In de eerste plaats voor mijn gezondheid. Mijn afweersysteem is nog niet sterk genoeg en ik wil mijn lichaam daarom een tijdje ontlasten en zuiveren. Ik wil ervaren wat het voor mijn lichaam doet om dit eetpatroon consequent vier weken vol te houden.
Verder wil ik mijn boodschappenbudget naar beneden brengen. Ik wil wat meer geld overhouden voor andere zaken die ik belangrijk vind, maar waarvoor ik nu geen financiële ruimte heb.
Tot slot wil ik de voldoening voelen van het behalen van dit doel. Voelen hoe het is om echt ergens voor te gaan. Ik ben vaak wat te halfslachtig bezig en daar wil ik verandering in brengen.
Ik heb al een lijstje gemaakt van de gerechten die ik allemaal kan maken: lasagne, groentetaarten, burgers, dipjes, pasta, pizza, soep, salade, sap, smoothies. Dat klinkt goed toch!
3 oktober 2010
Opnieuw koers bepalen
Al een tijdje geen berichtjes geplaatst. Was even druk met allerlei zaken op een rijtje zetten. Ik weet eigenlijk heel goed wat ik wil. Toch heb ik gemerkt dat het me niet goed lukt mijn doelen ook te bereiken. Een van mijn valkuilen is dat ik zorgen en het gepieker daarover soms teveel de overhand laat nemen. Daarnaast besefte ik de afgelopen tijd dat ik me nog steeds teveel verzet tegen dat wat ik niet wil in plaats van me te richten op wat ik wel wil. Op die manier beland ik alleen maar in een neerwaartse spiraal. Ik zit nogal veel in mijn hoofd en wat te weinig in mijn lichaam.
Een andere valkuil is dat ik zoveel doelen heb dat mijn aandacht te versnipperd raakt.
Ik ben me al langer van deze valkuilen bewust, theoretisch weet ik ook heel goed wat ik eraan zou kunnen doen. Dat is het voordeel van veel in mijn hoofd zitten, aan kennis en inzichten geen gebrek. Toch hebben deze kennis en inzichten me nog niet daar gebracht waar ik wil zijn.
Ik ga al een tijdje naar een haptotherapeut om te leren meer in mijn lichaam aanwezig te zijn en te voelen wat me hiervan weerhoudt. Ook hier geldt weer dat ik dat met mijn verstand heel goed kan beredeneren en herleiden, maar het echt durven voelen is een ander verhaal.
De laatste keer heb ik geoefend met het aanwezig zijn in mijn basis, het bekkengebied ongeveer ter hoogte van het stuitje, en door te voelen naar mijn benen en voeten. Ik weet dat ik niet goed geaard ben, maar was hier zelf nog niet echt mee aan het werk geweest. Na afloop van de afspraak voelde ik me zo anders. Heerlijk ontspannen, rustig en letterlijk van binnen opgewarmd.
Volgens mijn therapeut is het veel makkelijker om voor jezelf te gaan staan als je vanuit dit gebied leeft. Op het moment dat hij dat zei kon ik me daar gevoelsmatig nog niet direct iets bij voorstellen. Maar na hier een weekje thuis mee geoefend te hebben voel ik wat hij hiermee bedoelde. Naast de rust die het geeft mogen zorgen, angsten of wat voor gevoelens dan ook er gewoon zijn zonder dat ze grip op me krijgen en gaat loslaten een stuk makkelijker. Ik hoef niet te proberen ergens vanaf te komen, maar voel de ruimte me te richten op dat wat me sterker maakt.
In de week van die afspraak kwamen er nog wat andere zaken op mijn pad die hier mooi bij aansloten. Op basis hiervan heb ik weer opnieuw bepaald wat voor mij nu het belangrijkste is om me de komende tijd op te richten. Wordt weer vervolgd...
Een andere valkuil is dat ik zoveel doelen heb dat mijn aandacht te versnipperd raakt.
Ik ben me al langer van deze valkuilen bewust, theoretisch weet ik ook heel goed wat ik eraan zou kunnen doen. Dat is het voordeel van veel in mijn hoofd zitten, aan kennis en inzichten geen gebrek. Toch hebben deze kennis en inzichten me nog niet daar gebracht waar ik wil zijn.
Ik ga al een tijdje naar een haptotherapeut om te leren meer in mijn lichaam aanwezig te zijn en te voelen wat me hiervan weerhoudt. Ook hier geldt weer dat ik dat met mijn verstand heel goed kan beredeneren en herleiden, maar het echt durven voelen is een ander verhaal.
De laatste keer heb ik geoefend met het aanwezig zijn in mijn basis, het bekkengebied ongeveer ter hoogte van het stuitje, en door te voelen naar mijn benen en voeten. Ik weet dat ik niet goed geaard ben, maar was hier zelf nog niet echt mee aan het werk geweest. Na afloop van de afspraak voelde ik me zo anders. Heerlijk ontspannen, rustig en letterlijk van binnen opgewarmd.
Volgens mijn therapeut is het veel makkelijker om voor jezelf te gaan staan als je vanuit dit gebied leeft. Op het moment dat hij dat zei kon ik me daar gevoelsmatig nog niet direct iets bij voorstellen. Maar na hier een weekje thuis mee geoefend te hebben voel ik wat hij hiermee bedoelde. Naast de rust die het geeft mogen zorgen, angsten of wat voor gevoelens dan ook er gewoon zijn zonder dat ze grip op me krijgen en gaat loslaten een stuk makkelijker. Ik hoef niet te proberen ergens vanaf te komen, maar voel de ruimte me te richten op dat wat me sterker maakt.
In de week van die afspraak kwamen er nog wat andere zaken op mijn pad die hier mooi bij aansloten. Op basis hiervan heb ik weer opnieuw bepaald wat voor mij nu het belangrijkste is om me de komende tijd op te richten. Wordt weer vervolgd...
Abonneren op:
Posts (Atom)